Milli Takımımızın Romanya karşısında aldığı bu galibiyet ve 3. tura yükselmesi elbette hepimizin göğsünü kabarttı. Ancak bugünkü başarıyı yüceltirken, geçmişte bu forma için ter döken sporcularımızı ve onlara bu şansı verenleri, onların o dönemki emeklerini ''öğrenilmiş çaresizlik'' diyerek değersizleştirmek sporun ruhuna ve özellikle hentbol camiamızın daha ileri taşınması amacına yakışmıyor.
Öğrenilmiş çaresizlik, literatürde bir kişinin veya grubun ne yaparsa yapsın sonucu değiştiremeyeceğine inanıp mücadeleyi tamamen bırakması durumudur. İtalya'yı ilk maçta 9 sayı farkla yenebilen, o potansiyeli ve reaksiyonu sahaya koyabilen bir takımın "öğrenilmiş çaresizlik" içinde olduğunu iddia etmek kendi içinde büyük bir çelişkidir.
Unutulmamalıdır ki sporda gelişim bir süreçtir ve hiçbir başarı bir anda, köksüz bir şekilde ortaya çıkmaz. O gün İtalya karşısında sahaya çıkan takım da, ondan öncekiler de Türk hentbolunu bir adım ileriye taşımak için büyük fedakarlıklar yapmıştır. O takımın kendi döneminde nereden nereye geldiğini, hangi zorluklarla mücadele ettiğini göz ardı etmek büyük bir haksızlıktır. Dünün eksikleri, aslında bugünkü takımın tecrübe kazanarak buralara gelmesinin yapıtaşlarıdır
Yapılan yorumlamada en komik ve ironik yan, İtalya ile Romanya'yı aynı kefeye koyarak bir 'başarı ve çaresizlik' kıyası yapılması. Hentbolu biraz yakından takip eden herkes bilir ki İtalya, Romanya'dan çok daha güçlü ve farklı dinamikleri olan bir takımdır. Madem ortada yıkılan bir öğrenilmiş çaresizlik var, kendi evimizde Romanya'ya 5 sayı farkla yenildiğimizde bu çocuklar o çaresizliğin içinde değiller miydi? O gün bu duruma dair bir ''zihniyet'' analizi yapılmazken, bugün deplasmanda alınan galibiyetle aniden ''zihniyet değişim'' ilan edilmesi hangi tutarlı spor aklıyla bağdaşmaktadır.
Ayrıca unutulan çok temel bir detay daha var: Bugün ''tarih yazdı'' denilen oyuncu grubuyla, o gün İtalya'ya elendiğinde sahada olan çocuklar aynı kişiler. Üstelik aynı İtalya'yı ilk maçta 9 sayı farkla yendiklerinde onlara en büyük övgüleri düzen yüzlerce kişi vardı.
Sporda ''zihniyet değişimi'' sihirli bir değnekle, bir gecede olmaz. Bugün sahaya yansıyan o güçlü duruş; gökten inmiş mistik bir uyanış değil, tam da eleştirdiğiniz o İtalya deplasmanında yaşanan acı tecrübelerin, o kaybedilen maçlardan çıkarılan derslerin ve dökülen terin birikimli bir sonucudur. Gelişim, düşe kalka ilerlenen, bedel ödenen bir süreçtir.
Bu takım dün de bizim takımımızdı, bugün de bizim takımımız.
Bugünkü takımımızı ayakta alkışlayalım, onlarla gurur duyalım; ama bunu yaparken geçmişteki oyuncularımızın terini yok saymayalım. Türk hentbolu, geçmişiyle kavga ederek değil, o geçmişe saygı duyup üzerine koyarak büyüyecektir.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.